sevgisi de,hüznü de, mutluluğu da alev olan ama bu yüzden canı yanan bir çiçeğin hikayesi bu. ateş çiçeğinin...

Bir sarayın has bahçelerinden birinde, bir ateş çiçeği varmış. nazlı mı nazlı,büyük,kocaman... yaklaşan böcekeleri beğenmezse -ki genelde beğenmezmiş- sıkı sıkı yumarmış taç yapraklarını. hep tomurcuktaymış bu çiçek,hep açmayı beklermiş hazırda. ama açılmaya layık bi böcek bulamazmış.

Bi gün, alımlı mı alımlı,güzel mi güzel bi kelebek görmüş. içinden bi ses açılmasını söylerken,diğeri dikkatli olmasını söylemişdurmuş. çiçek, bi bakmış ki açıvermiş bütün güzelliğiyle, istese de istemese de. Tüm taç yapraklarını kırmızı bir halı gibi sermiş kelebeğin ayaklarına. diğer böceklerin layık olmadığı yaprakları, onlara nasip olmayan yaprakları. kelebek de gelip -özünü almak için çiçeğin- bi opücük kondurmuş. narin,sıcak ve ıslak bi opücük... çiçek daydanamamış,yıllardır içinde tuttuğu, sakladığı, sakındığı bütün lezzetli özünü kelebeğe vermiş. o kadar mutluymuş,o kadar mutlu olmuş ki taç yapraklarını görenler çiçeğin yandığını sanırmış. sonra kelebek uçup gitmiş,bi başka çiçeğe... aldırmadan, umursamadan,ne bilsin ki bizim çiçek çok sevmiş onu. ateş çiçeği o kadar sevmiş ki kelebeği, hüzünden taç yaprakları gerçekten alev almış. işte yanmak buymuş!. etrafındaki bütün çiçekleri otları yakmış. genç bahçivan sönsün die su döktükçe ateş çiçeği harlanmış, yandıkça yanmış. sonra yaşlı bi bahçivan gelmiş çiçeğin başına. bilirmiş ki su dökmekle sönmez bu yangın. anlamış derdini, gidip bi kavanoz kelebek yakalamış getirmiş. ama ateş çiçeği o kadar harlı yakmış ki o kelebeklerin külülleri bile kalmamış. ne yaptıysa söndürememiş bahçivan sonra gidip krala sölemiş,özür dilemiş ama elinden geleni yaptını söylemiş krala. kral penceresinden bakınca çok hoşuna gitmiş bahçesinde yanan çiçek. bahçivanı övmüş,zengin etmiş.

Anlamış ki çiçek yandıkça bahçivan değerli, Bahçivan da oturup dertleşmiş çiçekle. o kadar eski, o kadar ustaymış ki bahçivanlıkta her çiçeğin dilini bilir, derdini anlarmış. sonra dost olmuşlar yaşlı bahçivanla ateş çiçeği. her akşam bahçivanla çiçek dertleşir olmuş. bahçede o kelebeği gördüğünü söylermiş bahçivan çiçeğe. her akşam da gelip anlatırmış. bahçivan anlattıkça bizim ateş çiçeği haber aldığı için yanmaya devam edermiş, bazen harlanırmış, bazen sönmeye yüz tutarmış...

bi gün gölgesinde dinlendiği fıstık çamı, ona kelebeklerin sadece 1 gün yaşadığını söylemiş,anlatmış. ateş çiçeği anlamış ki günlerdir bahçivan çiçeğe yalan söylemekteymiş. bütün öfkesini toplamış ve akşam olmasını beklemiş. akşam bahçivan masal anlatmaya geldiğinde "neden" demiş çiçek. "neden masal anlattın". "üzülme diye" demiş bahçivan. ama farkındaymış çiçek yandıkça değerli olduğunun ve o çiçek yandıkça bahçivanın övgü aldığının kraldan. yalan söylemiş bahçivan ateşi taze tutmak için. yalan söylemiş övgü almak için. umrunda olmamış çiçeğin yanarken çektiği acı,ızdırap. kralın övgüsünde,ödülündeymiş gözü. o gözlerde görmüş çiçek cevabı. öfkesini öyle bir salıvermiş ki tüm bahçeyi alevler sarmış ne kelebekten ne bahçivandan ne de saraydan eser kalmış. yangından tek sağ çıkan ateş çiçeğiymiş. ve fark etmiş ki kelebek olmadan da o varmış, bahçivan olmadan da...


****hâşa kimseye değil sözüm. biraz yaşanmışlıklardan yola çıkılmışsa da kurmacadır, aslı yoktur,uydurmadır... güzel oldu diye okunsun istedim. ama sen istersen ders çıkar kendine...

Safa Kutlu